இன்றைய வேத பகுதி: யோவான் 14:18–31

நமக்குத் தேவையான சிகிச்சை என்ன?

நாம் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவரிடம் செல்லும்போது, நம்முடைய வியாதியையும் பலவீனங்களையும் குறித்து விவரிப்போம்.

என்ன வலி இருக்கிறது?

என்ன பிரச்சினை இருக்கிறது?

எவ்வளவு நாட்களாக இருக்கிறது?

என்பதை மருத்துவரிடம் கூறுவோம்.

அதன்பிறகு, அந்த நோய்க்கு என்ன மருந்து கொடுக்க வேண்டும், எந்த சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்பதை மருத்துவரே தீர்மானிப்பார்.

நாம் மருத்துவரிடம் சென்று,

“எனக்கு இந்த நோய் இருக்கிறது. எனவே, இந்த மருந்தைத்தான் நீங்கள் தர வேண்டும். இந்த சிகிச்சை முறையைத்தான் செய்ய வேண்டும்”

என்று கூறினால் அது சரியான முறையாக இருக்காது.

ஏனென்றால், நோயை நாம் உணரலாம்.

ஆனால், அதற்கான சரியான சிகிச்சையை மருத்துவர் அறிவார்.

அதேபோலவே, நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் சில உள்ளான வியாதிகள் இருக்கலாம்.

சந்தோஷமில்லை,

சமாதானமில்லை,

நம்பிக்கையில்லை,

வாழ்க்கையின் மீது திருப்தியில்லை,

மனம் உடைந்திருக்கிறது,

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயம் இருக்கிறது,

இவைகளே நம்முடைய உண்மையான பிரச்சினைகள்.

இந்த உள்ளான நிலைகளை நாம் தேவனிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

“கர்த்தாவே, என் இருதயம் சமாதானமின்றி இருக்கிறது” என்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால், அதற்கான சிகிச்சை என்ன என்பதை தேவனே தீர்மானிக்க அனுமதிக்க வேண்டும்.

நாம் பிரச்சினையை மட்டும் அல்ல, தீர்வையும் சொல்லுகிறோமா?

பல நேரங்களில் நாம் தேவனிடம் நம்முடைய பிரச்சினைகளை மட்டும் கூறுவதில்லை.

அதற்கான தீர்வையும் நாமே தீர்மானித்து விடுகிறோம்.

“இந்தப் பிரச்சினையை நீக்கினால் நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்.”

“இந்தச் சூழ்நிலை மாறினால் எனக்கு சமாதானம் வரும்.”

“அந்த மனிதர் மாறினால் நான் நிம்மதியாக இருப்பேன்.”

“எனக்குப் போதிய பொருளாதார வசதி கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”

“நான் எதிர்பார்க்கும் நன்மை நடந்தால் என் மனம் சந்தோஷமாகும்.”

என்று நினைக்கிறோம்.

பிறகு, நாம் தீர்மானித்த அந்த வழியையே தேவனிடம் கேட்கிறோம்.

என் பிரச்சினையை நீக்குங்கள்.

என் சூழ்நிலையை மாற்றுங்கள்.

அந்த மனிதரை மாற்றுங்கள்.

எனக்கு அதிக வசதிகளைத் தாருங்கள்.

நான் விரும்புவது நடக்கச் செய்யுங்கள்.

அப்போதுதான் நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன் என்று தேவனிடம் கூறுகிறோம்.

ஆனால், உண்மையில் நமக்குத் தேவையானது நாம் நினைக்கும் அந்த வெளிப்புற மாற்றங்களா?

அல்லது நம்முடைய இருதயத்தில் தேவன் செய்ய வேண்டிய ஒரு கிரியையா?

என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

சமாதானம் சூழ்நிலையால் வருவதில்லை:

நாம் விரும்பும் எல்லா சூழ்நிலைகளும் சரியாகிவிட்டால் மட்டுமே சமாதானம் கிடைக்கும் என்று எண்ணக்கூடாது.

ஏனென்றால், மகிழ்ச்சி, சமாதானம், நம்பிக்கை மற்றும் திருப்தி ஆகியவை வெறும் சூழ்நிலை சார்ந்த விஷயங்கள் அல்ல.

அவை இருதயம் சார்ந்த விஷயங்கள்.

தேவன் நம்முடைய இருதயத்தில் செயல்படும்போது, வெளிப்புற சூழ்நிலைகள் மாறாமல் இருந்தாலும் உள்ளத்தில் மாற்றம் ஏற்பட முடியும்.

இயேசு கிறிஸ்துவைச் சுற்றிலும் எதிர்ப்பான சூழ்நிலைகள் இருந்தன.

அவருக்கு எதிராகப் பலர் பேசினார்கள்.

அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களும் இருந்தார்கள்.

அவருடைய வாழ்க்கை சிலுவையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது.

ஆயினும், அவர் சந்தோஷத்தை இழக்கவில்லை.

பவுல் சிறையில் இருந்தபோதும் சந்தோஷமாக இருக்க முடிந்தது.

தாவீது நெருக்கடிகளின் மத்தியில் இருந்தபோதும் சமாதானமாகப் படுத்து உறங்க முடிந்தது.

இதன் மூலம் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை:

சூழ்நிலைகள் சமாதானத்தை உருவாக்குவதில்லை; தேவன் இருதயத்தில் செயல்படும்போது சமாதானம் உருவாகிறது.

சூழ்நிலை மாறாமல் சமாதானம் வருமா?

ஆம்.

தேவன் சூழ்நிலைகளை மாற்றாமலேயே சமாதானத்தைத் தர முடியும்.

தேவன் எல்லா பிரச்சினைகளையும் உடனடியாக நீக்காமலேயே சந்தோஷத்தைத் தர முடியும்.

நாம் கேட்ட எல்லா நன்மைகளையும் தராமலேயே நம்பிக்கையைத் தர முடியும்.

எதிர்காலம் முழுவதையும் நமக்குத் தெளிவுபடுத்தாமலேயே பயமின்றி வாழச் செய்ய முடியும்.

ஏனென்றால், தேவன் வெளிப்புற சூழ்நிலைகளை மட்டும் மாற்றுகின்றவர் அல்ல.

அவர் நம்முடைய இருதயத்தைத் தொடுகின்றவர்.

சில நேரங்களில் நாம் தேவனிடம்:

“கர்த்தாவே, இந்தப் பிரச்சினையை மாற்றும்”

என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால், தேவன்:

“நான் முதலில் உன் இருதயத்தை மாற்றுகிறேன்”

என்று செயல்படலாம்.

நாம்:

“இந்தச் சூழ்நிலையை நீக்கும்”

என்று கேட்கலாம்.

ஆனால், தேவன்:

“இந்தச் சூழ்நிலையின் நடுவிலும் உன்னை சமாதானமாக வைத்திருப்பேன்”

என்று பதிலளிக்கலாம்.

அதுவும் தேவனுடைய கிரியையே.

தேவ உறவிலிருந்து வரும் சமாதானம்:

நம்முடைய நொந்துபோன மனதை உண்மையாக ஆற்றுவது சூழ்நிலைகளின் மாற்றம் மட்டும் அல்ல.

தேவனோடு நாம் காணும் உறவுதான்.

அவரோடு நாம் அனுபவிக்கும் ஐக்கியம்தான்.

அவருடைய அன்புதான்.

அவருடைய பிரசன்னம்தான்.

ஒரு குழந்தை இருளில் பயப்படலாம்.

அந்த இருளை உடனடியாக அகற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், தன்னுடைய தந்தையின் கரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டால் அதன் பயம் குறையலாம்.

ஏனென்றால், சூழ்நிலை உடனடியாக மாறவில்லை.

ஆனால், தனியாக இல்லை என்ற உணர்வு வந்துவிட்டது.

அதேபோலவே, வாழ்க்கையின் சில சூழ்நிலைகள் உடனடியாக மாறாமல் இருக்கலாம்.

சில பிரச்சினைகள் தொடர்ந்து இருக்கலாம்.

சில கேள்விகளுக்கு இன்னும் பதில் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், நாம் தேவனோடு இருக்கிறோம் என்ற உணர்வு நம்முடைய இருதயத்தில் வந்துவிட்டால், அந்தச் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும் வல்லமை கிடைக்கும்.

தேவ சமாதானம் என்பது:

“எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை”

என்று கூறுவதல்ல.

“என் பிரச்சினைகளின் நடுவிலும் கர்த்தர் என்னோடு இருக்கிறார்”

என்று நம்புவதுதான்.

சமாதானம் எப்போது வரும்?

“என் எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்த பிறகு சமாதானம் வரும்”

என்று நாம் காத்திருக்கக் கூடாது.

“எல்லோரும் என்னைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு சமாதானம் வரும்”

என்று நினைக்கக் கூடாது.

“என் பொருளாதார நிலை உயர்ந்த பிறகு சமாதானம் வரும்”

என்று நம்பிக்கையைத் தள்ளிப்போடக் கூடாது.

“எதிர்காலம் பாதுகாப்பாகிவிட்டால் சமாதானம் வரும்”

என்றும் எண்ணக்கூடாது.

சமாதானம் எப்போது வரும்?

தேவனுடைய அன்பையும் பிரசன்னத்தையும் நம்முடைய இருதயம் உணரும்போது சமாதானம் வரும்.

நாம் சூழ்நிலைகளை நம்புவதை விட தேவனை நம்பும்போது சமாதானம் வரும்.

நாம் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதை விட தேவனுடைய கரங்களில் ஒப்புக்கொடுக்கும்போது சமாதானம் வரும்.

நாம் எதிர்பார்த்த பதிலை மட்டும் கேட்பதை விட, தேவன் விரும்பும் விதமாகச் செயல்பட அனுமதிக்கும்போது சமாதானம் வரும்.

சூழ்நிலைகளை அல்ல, இருதயத்தை தேவனிடம் கொடுப்போம்

நம்முடைய பிரச்சினைகளை தேவனிடம் சொல்ல வேண்டும்.

நம்முடைய தேவைகளையும் கேட்க வேண்டும்.

நம்முடைய விருப்பங்களையும் அவரிடம் தெரிவிக்கலாம்.

ஆனால், நாம் நினைத்த விதத்தில் எல்லாம் நடந்தால்தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்று தேவனுக்கு நிபந்தனை வைக்கக்கூடாது.

அதற்குப் பதிலாக:

“கர்த்தாவே, என் சூழ்நிலையை நீர் விரும்பினால் மாற்றும். ஆனால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் என் இருதயத்தை உம்முடைய சமாதானத்தால் நிரப்பும்”

என்று ஜெபிக்க வேண்டும்.

“நான் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற்றால் மட்டுமே சந்தோஷமாக இருப்பேன்” என்பதற்குப் பதிலாக,

“என்னிடம் என்ன இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், நீர் என்னோடு இருப்பதால் சந்தோஷமாக வாழ உதவிசெய்யும்”

என்று தேவனை அணுக வேண்டும்.

இதுவே தேவ சமாதானத்தை அனுபவிக்கும் வாழ்க்கை.

இன்று சிந்திப்போம்:

என் சமாதானத்திற்காக நான் எந்தச் சூழ்நிலையை நிபந்தனையாக வைத்திருக்கிறேன்?

“இது நடந்தால் மட்டுமே நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்” என்று ஏதாவது நினைக்கிறேனா?

என்னுடைய பிரச்சினையை தேவனிடம் சொல்லுவதோடு, அதற்கான தீர்வையும் நானே தீர்மானிக்கிறேனா?

தேவன் என்னுடைய சூழ்நிலையை மாற்றுவதை மட்டும் எதிர்பார்க்கிறேனா?

அல்லது என் இருதயத்தில் அவர் செய்யும் மாற்றத்திற்கும் இடம் கொடுக்கிறேனா?

சூழ்நிலைகள் மாறாமல் இருந்தாலும் தேவனுடைய சமாதானத்தைப் பெற முடியும் என்று விசுவாசிக்கிறேனா?

உண்மையான சமாதானம் எல்லா பிரச்சினைகளும் முடிந்த பிறகு வருவதில்லை; பிரச்சினைகளின் நடுவிலும் தேவன் என்னோடு இருக்கிறார் என்ற உறவு ஆழமாகும்போது வருகிறது.

🙏 ஜெபம்:

அன்பின் பரலோகப் பிதாவே,

எங்கள் வாழ்க்கையில் சமாதானமில்லாதபோது, வெளிப்புற சூழ்நிலைகள் மட்டுமே மாற வேண்டும் என்று உம்மிடம் வற்புறுத்தாமல், எங்கள் இருதயத்தில் நீர் செய்ய விரும்பும் கிரியைக்கு ஒப்புக்கொடுக்க எங்களுக்கு கிருபை தாரும்.

கர்த்தாவே, எங்கள் பிரச்சினைகளையும், கவலைகளையும், பயங்களையும் உம்மிடம் கொண்டு வர உதவிசெய்யும்.

ஆனால், அதற்கான தீர்வை நாங்களே தீர்மானித்து உம்மிடம் வற்புறுத்தாமல், உம்முடைய ஞானத்தையும் சித்தத்தையும் நம்புகிற விசுவாசத்தைத் தாரும்.

எங்கள் சூழ்நிலைகள் உடனடியாக மாறாவிட்டாலும், எங்கள் இருதயத்தில் உம்முடைய சமாதானத்தைத் தாரும்.

எங்கள் எதிர்காலம் தெளிவாகத் தெரியாத நேரங்களிலும், உம்மை நம்புகிற தைரியத்தைத் தாரும்.

எங்கள் பிரச்சினைகளின் நடுவிலும், நீர் எங்களோடு இருக்கிறீர் என்ற உணர்வை எங்கள் இருதயத்தில் ஆழமாகத் தாரும்.

உம்முடைய அன்பும், பிரசன்னமும், ஐக்கியமும் எங்கள் நொந்துபோன இருதயங்களை ஆற்றட்டும்.

வெளிப்புற சூழ்நிலைகள் மாறுவதற்காக மட்டுமல்லாமல், எங்கள் உள்ளங்கள் உம்மால் மாற்றப்பட்டு சமாதானமும் சந்தோஷமும் நிறைந்தவர்களாக வாழ உதவிசெய்யும்.

எந்தச் சூழ்நிலையிலும் உம்மை நம்பி, உம்முடைய சமாதானத்தில் நிலைத்திருக்க எங்களுக்கு கிருபை தாரும்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஜெபிக்கிறோம்.

ஆமென்.